Tussen realisme en surrealisme

Mensen zeggen vaak dat kunst het geheugen van een volk is. Dat geloof ik. Lang voordat ik ooit een penseel oppakte, deden Palestijnse kunstenaars dit werk al. Ze lieten zien hoe een doek kon bevatten wat geschiedenisboeken weglaten. Ze schilderden om te getuigen, om herinneringen levend te houden, om uitwissing tegen te gaan. Kunstenaars als Sliman Mansour, en zovelen met hem, leerden mij dat kunst geen versiering is. Het is documentatie. Het is overleven.

Opgegroeid in Gaza koesterde ik van jongs af aan een grote liefde voor kunst. Op de middelbare school viel mijn tekenwerk een leraar op, die zei dat hij er iets bijzonders in zag. Hij moedigde me vurig aan — niet alleen om te tekenen, maar ook om te geloven dat ik kunstenaar kon worden. Ik begon bescheiden: potloden en papier, meer niet. Mijn familie steunde me van harte. En toen ik mijn werk op Instagram begon te delen, bleef de aanmoediging stromen. Ik ging door. Ik bleef delen. Ik tekende gezichten, figuren en kleine dingen uit het dagelijks leven.

Naarmate ik ouder werd en me op de universiteit voorbereidde, moest ik uitzoeken wat mijn liefde voor kunst kon worden. Ik probeerde eerst informatica, daarna interieurontwerp, en stapte van de ene opleiding naar de andere op zoek naar mijn plek. Geen van beide voelde goed. Kunst was het enige wat ik wilde. Dus koos ik daarvoor, zonder voorbehoud.

Op dat moment waren er aan de universiteit geen kunstopleidingen toegankelijk voor mannen — de vraag was er niet groot genoeg voor. Maar ik bleef aandringen, en uiteindelijk openden ze de opleiding alsnog. Daarvoor ben ik mijn universiteit en mijn docenten dankbaar, die geloofden dat het de moeite waard was om die ruimte te creëren.

In mijn werk staat het vertalen van persoonlijke ervaringen naar visuele verhalen centraal. Ik beweeg me tussen realisme en surrealisme, en gebruik symbolische en expressieve beelden om te zeggen wat woorden niet kunnen. Al voordat ziekte mijn leven binnenkwam, exposeerde ik door heel Palestina en in Jordanië.

Ik documenteer deze tentoonstellingen en mijn artistieke traject op Gaza Living Story, een platform waarop ik mijn herinneringen en gedachten deel. Voor mij is het een manier om mijn werk te bewaren en toegankelijk te maken buiten de fysieke galerijen om.

Maar toen, in oktober 2022, tijdens mijn derde jaar aan de universiteit, kreeg ik de diagnose dat ik kanker had.

Alles verschoof. Niet alleen hoe ik leefde, maar ook hoe ik kunst maak. Ik besefte dat het leven niet op je wacht tot je er klaar voor bent. Het niet pauzeert omdat het eindelijk goed gaat.

Ik maakte zowel een fysieke versie als een digitale kopie. Het doet me diep verdriet te weten dat het origineel werd vernietigd toen Israëlische troepen het huis van mijn familie in Gaza bombardeerden.

Een ander werk uit deze periode heet ‘Two Occupations,’ gemaakt in 2025 met de SAHAB Emergency Production Grant van de Hawaf Association. Het verbeeldt wat het betekent om tegelijkertijd van binnenuit en van buitenaf bezet te zijn. Kanker vreet het lichaam van binnen aan, en oorlog verslindt de stad van buiten. Zowel het vlees als het vaderland leven onder bezetting.

Andere werken volgden.

‘Sparrow’ verkent iets dat uitgeput raakt zonder te zijn aangeraakt – iets dat verloren gaat zonder te zijn weggenomen.

Alles wat ik in die periode maakte, was voor mezelf. Ik had nooit de bedoeling er iets van te verkopen. Kunst was mijn manier om weerstand te bieden tegen de ziekte. Om niet te verdwijnen. Om aanwezig te blijven.

In 2024 ontving ik de Hub for Artists from Gaza-beurs van het Goethe-Institut Caïro. Ik ben nu 24 jaar, woon in Egypte en werk als freelance illustrator, terwijl ik mijn praktijk als beeldend kunstenaar voortzet.

Als Palestijn ben ik ervan overtuigd dat het maken en delen van kunst onmisbaar is. Palestijnse kunstenaars hebben altijd het verhaal van hun volk meegedragen in hun werk, en ik beschouw mezelf als deel van die traditie. Kunst vertelt verhalen en onthult werkelijkheden die woorden alleen niet kunnen overbrengen. Ze bereikt een publiek dat de politiek niet bereikt. Ze dwingt mensen te zien waarvan ze anders liever zouden wegkijken.

Mijn droom is om in Europa te exposeren — om het Palestijnse verhaal bij een nieuw publiek te brengen en zichtbaar te maken wat zo vaak wordt genegeerd of uitgewist. De weg is niet gemakkelijk. Dat is hij nooit geweest. Maar kunstenaar zijn betekent doorgaan, ook als de weg vooruit onduidelijk is.

Door kunst wil ik pleiten.

Getuigen.

Ervoor zorgen dat Palestina gezien en herinnerd wordt.

Ahmed deelt zijn kunst via zijn dit Instagram kanaal